Terug in je kracht

Als ik van mijn huis naar de fitness fiets rij ik langs een organisatie die dagbesteding biedt voor mensen met een beperking. Onder hun naam staat “Terug in je kracht”. En telkens kan ik mij niet onttrekken aan de gedachte dat je als cliënt elke dag te horen krijgt: ‘Jij daar, Terug in je kracht!” Gebiedenderwijs. Wie is nu eigenaar van die kracht? En wie bepaalt dat je dat niet meer hebt en er naar terug moet?  

Laatst kreeg ik een mail van een medewerker van de organisatie “Connect2act”. Het bleek een vrijwilligerssteunpunt te zijn die o.a. mensen met een uitkering matchen naar vrijwilligerswerk in hun verplichte activering of tegenprestatie: “Terug in je act!”.  

Mag vrijwilligerswerk door vluchtelingen ook gewoon leuk zijn en zelf gekozen, of staat het alleen in het teken van het leren van de taal en als opstap naar betaald werk; “Terug in je inburgering!”

In de beleidstaal en ‘nieuwspraak’ van het sociale domein en overgenomen door de gesubsidieerde instellingen is het begrip participatie onteigend. Participeren, letterlijk: deelnemen,  is eerst en vooral de eigen keuze voor wat je zelf wil doen en ook nog waar. In de huidige ‘participatie maatschappij’  MOET iedereen acteren, in zijn/haar kracht staan, vooral zelfredzaam zijn en doet tegenpresteren en taal alle deuren open naar de arbeidsmarkt.

Ik ben actief in de vereniging Soesterhof die met 40 huishoudens, als burgerinitiatief onze eigen duurzame en sociale woonwijk willen bouwen. We zijn nu 5 jaar aan het stoeien om de gemeente niet onze kracht te laten ontnemen met de niet passende regelgeving en het verschotte beleid. De afdeling wonen participeert, neemt niet deel in het beleidsstreven om sociaal een woongemeenschap met hulp voor elkaar te kunnen zijn. Dit Wmo-streven participeert nog niet in het woonbeleid. Heeft iets van “eigen beleid eerst”.

De Raad voor Volksgezondheid en Samenleving verwoord in hun recente uitgave van “De zorgagenda voor een gezonde samenleving” drie kernthema’s voor goede zorg: vertrouwen, aansluiten bij dat mensen juist verschillend zijn en blijvende solidariteit. Zou het niet mooi zijn als de gemeente en de instellingen die werken op het sociale domein dit eerst in het eigen beleid en het eigen voorbeeldgedrag ook toepassen: “Terug in het vertrouwen van de client/burger”, “Connect2understand”  en vrijwilligerswerk als uiting van plezier en het eigen talent.  Is dat goed samenleven?  

Uitgave Raad van Volksgezondheid en samenleving: https://www.raadrvs.nl/publicaties/item/de-zorgagenda-voor-een-gezonde-samenleving

Door: Joost van Alkemade
Directeur in de landelijke koepel- en netwerkorganisatie van het vrijwilligerswerk (NOV). Eerder manager en senioradviseur bij Movisie in o.a. de programma’s  Welzijn Nieuwe Stijl, Buurtkracht  en In voor (mantel)Zorg.