En mantelzorger…. Hoe gaat het met jou?

“Ik ben heel blij met de hulp van de gemeente. Elke dinsdag en donderdag gaat mijn vrouw naar de dagbesteding en we hebben sinds kort ook hulp in huis. Ik mag niet klagen.” Aan het woord is een tachtigjarige man tijdens één van de rondetafelgesprekken met mantelzorgers die ik voor een gemeente mocht organiseren. Speciaal voor de gelegenheid had hij zijn zondagse pak aangetrokken.

Hoe het met hem gaat? Tja, daar had hij eigenlijk niet eerder over nagedacht. Een emotioneel verhaal volgt, over de zorgen die hij heeft over hoe het verder moet met zijn dementerende vrouw, het langzame verlies van degene met wie hij al zo lang samen is, de emotionele last om te helpen bij het naar de wc gaan.

Hoe gaat het met jou? Het is een simpele vraag, die echter in de praktijk weinig wordt gesteld. Want hoewel mantelzorg volop in de belangstelling staat en iedereen vindt dat ook deze groep ondersteund moeten worden, voelen veel mantelzorgers zich niet gehoord.

Dat begint al bij de term mantelzorg. Veel mantelzorgers herkennen zichzelf niet als zodanig. Bovendien hebben veel mantelzorgers de natuurlijke neiging om zichzelf op de tweede plaats te zetten. Je bent dienstbaar aan degene die zorg nodig heeft.Tegelijkertijd leren veel mantelzorgers het ook wel af om voor zichzelf op te komen. Moe gebeukt door procedures en steeds van het kastje naar de muur gestuurd te worden. Een werkende mantelzorger vertelde tijdens het rondetafelgesprek: “Steeds weer opnieuw moet ik de situatie thuis uitleggen. Dat het echt niet meer gaat. Je schaamt je dat je hulp moet vragen en op een gegeven moment doe je dat dan ook niet meer. Een burn-out volgde.”

Beste goedwillende beleidsmakers, hulpverleners, belangenbehartigers en politici. Laten we de regels, procedures en behoefte aan daadkracht even vergeten en luisteren naar de verhalen van de mantelzorg. Ik heb alvast een openingsvraag: hoe gaat het met u?

Jan Anne van Dijk
eigenaar Inevi en manager van Werk&Mantelzorg