Blinde vlek

Begin december had ik een interview met David. Hij heeft een aangeboren oogaandoening, waardoor zijn blikveld steeds kleiner wordt en een kokervisus ontstaat. Luisterend naar zijn verhaal werd ik me bewust van ‘de blinde vlek’ van ziende mensen. “Je kunt toch zelf wel licht huishoudelijk werk doen?”, werd gevraagd tijdens een keukentafelgesprek (“net een  kruisverhoor”) toen hij om huishoudelijke hulp vroeg. “Ja, dat kan ik wel, maar ik kan niet zien of het dan ook schoon wordt”, was zijn antwoord.  Een verzoek om een bijdrage voor toilet boven werd afgedaan met de opmerking, dat hij ’s nachts maar in een fles moest plassen.

De stad in gaan voor boodschappen of muziekles vraagt moed. ‘Shared space’, bedoeld om verkeersveiligheid te vergroten, is voor David een hel: hij ziet verschillen in kleuren niet. De aan- of afwezigheid van ‘gidslijnen’ op straat, betekent het verschil tussen leven en dood. Laatst heeft iemand David van het spoor getrokken, toen de trein eraan kwam.   

Slechts een aantal voorbeelden van hindernissen die David in zijn dagelijkse leven tegenkomt. Nu is David een man die aan de bel trekt bij politiek en instanties, maar ook adviesraden kunnen zorgen dat de stem van mensen met een visuele beperking terug komt in beleid. Maak werk van het VN verdrag van gehandicapten en ‘de inclusieve samenleving!  

Riemie van Dijk

Storytelling specialist (daarnaast actief in welzijn & hbo Social Work)
www.enerrgy.nl / riemie@enerrgy.nl