Blog

Van adviesraden hoor ik dat ze hun adviezen aan wethouders en beleidsambtenaren vaak schriftelijk doen. Ze steken veel tijd en moeite in een (stevig) document dat als adviesrapport bij de gemeente wordt aangeleverd. Tegelijkertijd vragen adviesraden zich af of deze vorm (nog) wel aansluit bij de behoefte van ambtenaren. Een goede vraag! Het schrijven van een adviesrapport is tijdrovend en vraagt bovendien specifieke vaardigheden. Kunnen en willen adviesraadsleden wel beschikken over beide?

Jaren geleden begon ik mijn arbeidzame leven als ambtenaar bij de gemeente Den Haag. Ik hield me daar in eerste instantie bezig met gezondheidsbeleid en daarna met beleid gericht op voor- en vroegschoolse educatie. De uitvoering van ‘mijn’ beleidsonderwerpen had betrekking op inwoners van onder andere de Schilderswijk, Laak en Escamp. Toen (en zeer waarschijnlijk ook nu nog) waren dit stadsdelen waar professionals werkten met hart voor de zaak en met grote betrokkenheid op de mensen die in deze ‘achterstandswijken’ woonden en leefden.

“Ik heb me eigenlijk nooit echt gerealiseerd dat we zo weinig gebruik maken van de kennis van ‘onze’ jongeren. Vanaf nu gaan we onze jongeren actief betrekken in onze sollicitatiecommissie. Zij weten immers het beste over welke kwaliteiten hun begeleiders moeten beschikken.” Dit inzicht deelde een manager van een grote jongerenorganisatie met mij, nadat wij onderzoek hadden gedaan naar ‘een goed gesprek tussen jeugd en professionals’. Van zo’n reactie word ik helemaal warm en enthousiast.

Ik cross het hele land door om trainingen te geven aan (beginnende) adviesraadsleden. Heerlijk vind ik dat, want op die momenten kom ik écht in gesprek met adviesraadsleden. Oftewel: met ónze leden, de leden van de Koepel Adviesraden Sociaal Domein. Tijdens deze trainingen hebben we het regelmatig met elkaar over de toegevoegde waarde van adviesraden voor de gemeente. Voor heel veel adviesraden blijft dit een zoektocht. Ze worstelen met vragen als: “Hoe geven we vorm aan inhoud aan inzichten die we op hebben gedaan door ons contact met inwoners?

Mag ik even aan u voorstellen: Hendrik, Vera en Leen. Hendrik werkte altijd met zijn handen en werd daarom niet vaak geconfronteerd met zijn taalprobleem. Totdat hij op zichzelf ging wonen en de brieven op zijn deurmat niet meer kon ontcijferen. Vera werd op haar zestiende van school gehaald om te kunnen werken. Rekeningen belandden altijd in de prullenbak, want daar begreep ze niets van. Totdat ze grote schulden kreeg. Leen slikte als hartpatiënt wel tien pillen per dag, omdat hij de arts niet goed begreep en de bijsluiter niet snapte. Totdat hij zijn huisarts in vertrouwen nam. 

Een tijdje geleden sprak ik een wethouder over deskundigheidsbevordering van adviesraadsleden. Als adviesraadslid steek je veel tijd en moeite in het (ongevraagd) adviseren van gemeenteraadsleden en wethouders. Soms tegen een kleine (onkosten) vergoeding, maar meestal vrijwillig. Is het aanbieden van deskundigheidsbevordering vanuit de gemeente dan niet op zijn plek? Als een soort van tegenprestatie? Deze wethouder dacht daar heel anders over. Hij vond het onzin dat de gemeente hier voor moest betalen.

Vanuit mijn functie bij de Koepel Adviesraden Sociaal Domein spreek ik veel met beginnende adviesraadsleden. We hebben het dan regelmatig over de rol die je als adviesraadslid kunt innemen, vanuit welk perspectief je kunt adviseren. Ik deel dan ook graag mijn visie over hoe je de leef- en belevingswereld van inwoners bij de gemeente naar binnen kunt halen. Want dat vind ik een belangrijke meerwaarde van de adviesraad.

Eerder schreef ik een blog over de rollen die je als adviesraadslid kunt innemen en vanuit welk perspectief je vervolgens kunt adviseren. Als aanvulling wil ik in deze blog ingaan op de toegevoegde waarde die je als adviesraad kunt hebben door de leef- en belevingswereld van inwoners écht bij de gemeente naar binnen te brengen.

Landelijk zien we de beweging dat steeds meer mensen met een (psychische) kwetsbaarheid, al dan niet met begeleiding, een zelfstandige woonplek binnen een gemeente hebben. Om zoveel mogelijk kans op groei naar herstel en zelfstandig wonen in de wijk te creëren, vindt de gemeente Apeldoorn het van groot belang dat de zorg en voorwaarden voor het welzijn van deze doelgroep goed geregeld zijn.

Aanleiding voor de start van Mijnkwaliteitvanleven.nl was de decentralisatie 2015. Belangrijk bij veranderingen in het zorgstelsel is het in kaart brengen van de effecten voor mensen met een chronische aandoening of beperking, ouderen en mantelzorgers. Daarnaast doet de decentralisatie ook een groter beroep op de zelfredzaamheid van mensen. Om die reden biedt Mijnkwaliteitvanleven.nl zowel monitorinformatie als een hulpmiddel voor mensen voor het voeren van regie over leven en gezondheid.