Blog

Toen mijn oma nog zelfstandig woonde, ver bij de rest van haar familie vandaan, was haar behulpzame bovenbuurman goud waard. En met haar huishoudelijke hulp ging ze elke week boodschappen doen. Dan zat ze op een bankje en genoot van de mensen. Het liefst maakte ze een praatje met langslopende kinderen. Voor wie zelf weinig mogelijkheden heeft, kunnen sociale contacten veel verschil maken.

Integraal werken is één van de grote beloftes van de decentralisaties. Integraal als tegenhanger van versnipperde ondersteuning; met het schrikbeeld van gezinnen die met heel veel professionals tegelijk te maken hebben. Professionals die allemaal vanuit hun eigen financiële, organisatorische en wettelijke kader langs elkaar heen werken, met alle gevolgen van dien.

Heeft u ook weleens dat het alarm afgaat als je naar buiten loopt in de winkel omdat de kassière vergeten is een labeltje te verwijderen? Ik heb het onlangs meegemaakt en het was vervelend, maar ik was zeker niet bang dat men mij voor een dief aanzag. Ik word namelijk vaak geloofd op mijn grote blauwe ogen. Zelfs als ik ben vergeten in te checken in de trein, heeft de conducteur begrip voor mij. Hoe anders is dat voor een jongeman die ik ken, die geboren is in Irak.

Voor mijn werk ga ik af en toe naar het Zelfregiecentrum in Weert. Dan kom ik aanfietsen op mijn ov-fiets en als ik te vroeg ben voor mijn afspraak, schuif ik aan bij de huiskamertafel. Ik word voorzien van een kop koffie en doe af en toe een duit in het zakje, afhankelijk van het gesprek dat gaande is. Dat gesprek kan overal over gaan. Over politiek, over Trump, over wanneer er weer frikadellen worden gebakken, over wie er gisteren jarig was of uit zijn huis gezet dreigt te worden. Altijd vraag ik me af of ze mij als buitenstaander wel accepteren.

Als kind was ik al dol op verhalen. Soms ging ik wel 3 keer per week naar de jeugdbibliotheek. Tijdens mijn opleiding maakte het boek ‘Als je voor een dubbeltje geboren bent’ (Kraaykamp 1974) diepe indruk op me. Ik ben zelf opgegroeid in een ‘arbeiderswijk’. Het maakte me nieuwsgierig  naar verhalen van mensen die minder kansen hebben om mee te doen. Ik kwam terecht in welzijnswerk en kreeg dus volop verhalen te horen.

“Ik ben heel blij met de hulp van de gemeente. Elke dinsdag en donderdag gaat mijn vrouw naar de dagbesteding en we hebben sinds kort ook hulp in huis. Ik mag niet klagen.” Aan het woord is een tachtigjarige man tijdens één van de rondetafelgesprekken met mantelzorgers die ik voor een gemeente mocht organiseren. Speciaal voor de gelegenheid had hij zijn zondagse pak aangetrokken.

Steeds vaker zie ik adviesraden echt in hun kracht komen. Bijvoorbeeld als het gaat om ongevraagd adviseren. Als Koepel hebben we hier al vaker aandacht aan besteed. Persoonlijk ben ik er een groot voorstander van. Als adviesraad heb je de kans om signalen, berichten en vragen uit de samenleving te verzamelen en te delen met de gemeente. En is het niet veel krachtiger als je die verhalen zelf agendeert, in plaats van dat je als adviesraad alleen maar reageert op beleidsstukken?

Ik ben er één. Ik ben één van de kwetsbare burgers die extra steun en hulp nodig heeft gehad in zijn leven. Forse hulp ook. Sterker nog, ik ben een persoon met verward gedrag geweest, of zoals het nu ook vaak nog wordt genoemd een “verward persoon”. Ik was al jong toen ik psychische klachten kreeg in een gezin waarin dit niet werd gesignaleerd. Zo rond de puberteit werden mijn klachten vooral daaraan toegewezen. De klachten groeiden uit tot psychoses, opnames in de geestelijke gezondheidszorg en een stevige patiënten-status met dito diagnose en medicatie.

Bij de meeste personen met een (mogelijk) ernstig psychiatrisch aandoening zijn familie/naasten betrokken. Zij signaleren van dichtbij problemen en zorgen voor de patiënt. Ze voelen zich daarin nog niet altijd gezien, gehoord en gesteund door gemeenten. Met de gemeentelijke verantwoordelijkheid voor de aanpak van mensen met verward gedrag en de komst van de Wet verplichte ggz, neemt het belang daarvan toe.

“Het vinden van leden voor onze adviesraad lijkt steeds moeilijker te gaan. Hebben jullie tips voor ons?” Deze vraag mailde één van onze leden en ik weet zeker dat hij niet de enige is die worstelt met dit probleem. Mensen vinden die vrijwillig tijd en moeite willen steken in adviesraadswerk melden zich niet met ‘bosjes tegelijk’ aan. Toch heb ik ideeën die het werven wellicht makkelijker maken.