Blog

Disclaimer

Via onze blogs delen bloggers (veelal actief in het sociaal domein) visies, opvattingen en informatie. Met als doel adviesraadsleden te informeren, stimuleren of te prikkelen. We zijn ons er van bewust dat visies op ontwikkelingen binnen het sociaal domein heel divers zijn. De visie of mening van een blogger is niet automatisch ook de visie of mening van de Koepel. We gaan er vanuit dat adviesraadsleden zelf goed weten welke informatie ze wel/niet relevant, interessant of van toepassing vinden. Daarnaast zijn lezers natuurlijk altijd vrij zich een andere mening te vormen en hierover het gesprek aan te gaan met de blogger (via de reactiemogelijkheid onder de blogs). 
Wij geven bloggers dus een open podium middels onze blog. Een belangrijke voorwaarde die wij altijd stellen is dat er geen andere mensen of organisaties beschadigd worden in een blog op onze website. 
Heeft u vragen of opmerkingen over onze blogs, neem dan contact op via communicatie@koepeladviesradensociaaldomein.nl.

Toen mijn moeder in 2016 overleed, was dat ten gevolge van een al jaren voortslepende Alzheimer. Vooral de laatste jaren was duidelijk merkbaar dat ze dingen niet goed meer overzag. De eerste tekenen waren er al veel eerder. Ze verloor haar evenwicht op de fiets en brak haar pols. Ze kon zich – ook in haar eigen woonplaats – steeds moelijker oriënteren. Haar pincode was ze op een gegeven moment vergeten en afrekenen of pinnen ging ook niet meer. Gelukkig dat we van haar geestelijke en lichamelijke achteruitgang nooit misbruik hebben gemaakt. Het was immers zo gemakkelijk geweest.

In het vorige blog hebben we geschreven over de inhoudelijke problemen in de jeugdzorg en de grote financiële tekorten. Belangrijke oorzaken zijn het traditionele denken in zorg en de niet begrote kosten van dure professionals waarnaar wordt verwezen. Alternatieven zijn het normaliseren van de ondersteuning, zoveel mogelijk in het dagelijks leven, en een andere manier van aansturen van instellingen. Wat kunnen de adviesraden sociaal domein adviseren aan hun gemeente?

Alarmerende berichten over de jeugdzorg: grote tekorten bij de gemeenten, lange wachtlijsten, ontevreden cliënten, klagende instellingen. Gemeenten dreigen dat zij de verantwoordelijkheid voor de jeugdzorg terug willen leggen bij het rijk; het rijk maakt honderden miljoen extra vrij in de komende jaren. Wat speelt er toch allemaal in de jeugdzorg?

Particuliere hulp aan mensen met een laag inkomen en schulden is de laatste jaren toegenomen. Kerken, private fondsen en lokale initiatieven geven steun door verstrekking van materiele spullen, financiële noodhulp, sociale activiteiten en persoonlijke begeleiding. Landelijke cijfers van onder andere Stichting Armoedefonds, Knooppunt Kerk en Armoede en Stichting Urgente Noden ondersteunen dit beeld. Welke plek heeft particuliere hulp in de armoedebestrijding binnen uw gemeente?  

Sinds 1 januari 2015 zijn de gemeenten beleidsverantwoordelijk voor de toewijzing van zorg en ondersteuning aan jongeren met een zorgvraag en hun ouders. Voor een goede uitvoering van deze verantwoordelijkheid, is het belangrijk dat jongeren en ouders betrokken worden. Dit gebeurt nog niet overal. Gemeenten worstelen vaak met vragen als: waar vind ik jongeren en ouders die willen meepraten? Waar willen ze dan over meepraten? En hoe pak ik dit aan?

De Omgevingswet lijkt misschien nog ‘ver van mijn bed’. De wet treedt pas op 1 januari 2021 in werking. Maar gemeenten kunnen nu al aan de slag. De gemeente waar ik woon plaatste eind april een paginagrote advertentie over de te ontwikkelen omgevingsvisie: “Daarom is het belangrijk dat je meepraat en je visie met ons deelt.” Hoe houd je als Adviesraad vinger aan de pols? Mijn advies: door de totstandkoming van een omgevingsvisie te zien/lezen als een verhaal!

Hoe eet u?  Een simpele vraag die veel los kan maken. Sinds enkele jaren werk ik in 55+ wooncomplexen als community builder aan sociale verbondenheid en bruis. Onlangs sprak ik een groep van zestien bewoners van zo’n wooncomplex in Rotterdam. Het gesprek kwam op eten. “Hoe eet u eigenlijk?” wil ik weten. “Dat kan ik je vertellen,” zegt een van de aanwezige dames. “Ik pak iedere dag een diepvriesmaaltijd uit de koelkast, warm die op in de magnetron en werk de hap in tien minuten naar binnen, op de bank voor het zes-uurjournaal, dag in dag uit.” Ik vraag of anderen dat ook zo doen.

Vorig jaar hebben 25 gemeenten hun handtekening gezet onder het VNG-manifest ‘Iedereen doet mee’. Deze gemeenten lopen letterlijk op kop bij het uitvoeren van het VN-verdrag Handicap. Sinds de ratificatie van het VN-verdrag Handicap hebben de gemeenten een belangrijke maatschappelijk opdracht: zij moeten ervoor zorgen dat alle inwoners mee kunnen doen. Daarvoor moet de samenleving toegankelijker en inclusiever worden. In het manifest ‘Iedereen doet mee’ staat hoe gemeenten samen met de mensen om wie het gaat die toegankelijkheid en inclusie dichterbij willen brengen.

Bewonersinitiatieven zijn er op allerlei terreinen; van wonen, zorg en welzijn tot en met duurzaamheid. Het is fantastisch dat bewoners zo in beweging zijn, maar welke beweging maken overheden?

In de Wmo 2015 is de maatschappelijke ondersteuning geregeld. Daar valt onder andere de schoonmaak onder. Dat was voor 2015 ook al zo, maar sinds de nieuwe wet zijn veel gemeenten over gegaan tot het zogeheten ‘resultaatsgericht indiceren’. Inwoners kregen in veel gemeenten recht op een schoon en leefbaar huis. Hoe dat resultaat moest worden bereikt, was echter niet zo duidelijk. Vaak was men afhankelijk van de aanbieder en was eigenlijk niet duidelijk waar iemand aanspraak op kon maken.