Blog

Disclaimer

Via onze blogs delen bloggers (veelal actief in het sociaal domein) visies, opvattingen en informatie. Met als doel adviesraadsleden te informeren, stimuleren of te prikkelen. We zijn ons er van bewust dat visies op ontwikkelingen binnen het sociaal domein heel divers zijn. De visie of mening van een blogger is niet automatisch ook de visie of mening van de Koepel. We gaan er vanuit dat adviesraadsleden zelf goed weten welke informatie ze wel/niet relevant, interessant of van toepassing vinden. Daarnaast zijn lezers natuurlijk altijd vrij zich een andere mening te vormen en hierover het gesprek aan te gaan met de blogger (via de reactiemogelijkheid onder de blogs). 
Wij geven bloggers dus een open podium middels onze blog. Een belangrijke voorwaarde die wij altijd stellen is dat er geen andere mensen of organisaties beschadigd worden in een blog op onze website. 
Heeft u vragen of opmerkingen over onze blogs, neem dan contact op via communicatie@koepeladviesradensociaaldomein.nl.

Rick (21) heeft een verstandelijke beperking en toenemende gedragsproblemen. Hij woont bij zijn ouders, die stapelgek op hem zijn. Toch trekt de zorg voor Rick een steeds zwaardere wissel op het gezin. Zijn moeder is opgebrand, na jaren van doorzetten. Rick krijgt nu nog ondersteuning via de gemeente, maar de meeste zorg komt voor de rekening van zijn ouders. Ondersteuning regelen, gaat soms stroef. Gelukkig is er sinds jaar en dag Maaike, de onafhankelijke cliëntondersteuner die het gezin bijstaat in alles wat er geregeld moet worden.

Als marketeer bij bedrijven heb ik geleerd hoe kennis over het communicatiegedrag van de klant het verschil kan maken om succesvol te kunnen zijn. Als facilitator van burgerparticipatie pas ik die kennis en ervaring toe om gemeenten te helpen meer rendement te halen uit hun interactie met burgers.

Een belangrijke reden voor de decentralisatie van grote delen van de Awbz-zorg was dat gemeenten beter dan het Rijk burgers ‘zelfredzaam’ zouden kunnen maken. Daarom kregen de gemeenten minder geld voor deze zorgtaken dan het Rijk er zelf aan had besteed.

Eind deze zomer, 31 augustus jl., was ik op het Democratiefestival tijdens een van de sessies in gesprek met een gemêleerde groep mensen over ‘seks en democratie’: wat hebben deze met elkaar te maken? Zoals gewoonlijk, bij een gesprek over ‘seks en grenzen’, ging het algauw vele kanten op. Schieten we te ver door, wanneer we via wetgeving seks tegen de wil en seksuele intimidatie strafbaar willen stellen?

Burenoverlast is in Nederland een groot maatschappelijk én onderschat probleem. Ik ben gelukkig geen ervaringsdeskundige, want ik sta op zeer goede voet met mijn buren. Maar ik leef wel mee met alle mensen die last hebben van hun buren. Bijvoorbeeld van de housemuziek van hun buurjongen, of van de mopperende buurman die elke dag aan de deur komt klagen, of die juist last hebben van ruziënde buurtbewoners op straat… Je zou er maar naast wonen. Je zit dan thuis niet meer lekker op de bank.

Vanmorgen zag ik op Twitter dat het de week van het pesten is. Wat verdrietig, dacht ik, dat dit nog nodig is. Hoe kan het dat pesten na zoveel investering, bewustzijn, schoolprogramma’s en aanpakken nog steeds de wereld niet uit is? Iedereen weet toch zo langzamerhand wel hoe ernstig de gevolgen zijn van pesten op scholen (en op andere plekken)? Kinderen die voor hun leven lang beschadigd raken. Niet alleen de kinderen die gepest worden, maar ook de kinderen die er omheen staan, die het zien, die hierdoor onveiligheid en onzekerheid ervaren.

Elkaar als buren helpen bij geboorte, ziekte en dood, het zogenaamde naoberschap, was in mijn jeugd op het Drentse platteland noodzaak om te kunnen overleven. Heel strikt geregeld, iedereen wist wie zijn naaste en verdere buren waren en welke plichten die hadden. Kwam je die niet na dan viel je buiten de gemeenschap en moest je het zelf maar uitzoeken. Professionele hulp van buiten was toen nog erg beperkt.

Voorbereiden op het ouder worden. Niet alleen ouderen in Nederland zijn ermee bezig. Of zouden er meer bezig moeten zijn eigenlijk. Uit recent van onderzoek I&O Research in opdracht van dagblad Trouw blijkt dat de ‘yeps’ (young eldelry persons) niet bezig zijn met de toekomst en zich niet voorbereiden op hun oude dag. In Hong Kong is het niet anders. Het aantal ouderen neemt ook daar toe. Ouderen wonen in krappe woningen, veelal in grootschalige, torenhoge flats.

Als het gaat om leven, wonen, werken en zorgen in de eigen leefomgeving maken onze inwoners een vanzelfsprekende koppeling tussen fysiek en sociaal. Door inwoners te betrekken, in gesprek te gaan, uit te dagen en goed te luisteren, wordt de volgende stap richting omgevingswet gezet. Vanaf het moment dat ‘we’ aan de slag gaan met de voorbereidingen voor de omgevingswet, is het soms ook zoeken naar wat deze nieuwe wet nou eigenlijk betekent. Het is duidelijk dat een groot aantal huidige wetten vervalt en dat het niet altijd even helder is wát de exacte gevolgen hiervan zijn.

Adviesraden in het Sociaal Domein en bewonersinitiatieven hebben elkaar veel te bieden. Zoveel werd wel duidelijk tijdens vier bijeenkomsten die de Koepel ASD en LSA bewoners organiseerden de afgelopen maanden. In vier bijeenkomsten kwamen adviesraadsleden en vertegenwoordigers van bewonersinitiatieven bij elkaar. In een serie blogs delen we de inzichten. In deze blog de onvermijdelijkheid van meer gemeenschapskracht om het zorgstelsel beheersbaar en betaalbaar te houden. Het zorgsysteem staat onder druk. Dat kun je haast niet gemist hebben in alle berichtgeving van de afgelopen tijd.